• Stacks Image 274

  • Stacks Image 275

  • Stacks Image 276

  • Stacks Image 281

Inleiding brochure "Nederlands Saxofoon Festival " 2-8 februari 2014

A nation such as Belgium has, ever since it came into existence, had issues with the concept of “interconnection”. Wherever appropriate, and perhaps notably wherever not appropriate, this hiatus still causes politicians, policymakers and indeed the man in the street headaches. Understandably so, because if we subsequently analyse the factors that effectively interconnect the two parts of the country, the list proves to be a rather short one.
One of the things that does connect Belgium internally and moreover puts the country on the world map, is Antoine-Joseph Adolphe Sax', who was born 200 years ago, invention. It did not only connect Belgium as a country... Think of the gap between the many musical genres this man managed to bridge with his inventions. Quite impressive! Each and every one who has admired his collection in one of many museums for musical instruments, has been utterly fascinated by the fantasy world this personality managed to create. This week, we will have you savour a small piece of this world, by means of a programme that will entice both wonderment and admiration.
I hope you will all have a fantastic, fascinating and surprising Nederlands Saxofoon Festival!
Raf De Keninck

 

Raf De Keninck, Interview voor Klankwijzer editie 09/2013

Raf De Keninck is een man van vele talenten. Als muzikant toert hij van Porto tot Wenen, als dirigent leidt hij verschillende ensembles waaronder zijn eigen kamermuziekensemble en een harmonieorkest Maar zijn eerste prioriteit ligt bij de Fontys Hogeschool voor de Kunsten (FHK) Tilburg waar hij sinds vorig jaar Sectorleider Muziek is. Voor komend schooljaar zijn de curricula grondig herzien. Hier spreekt een man met visie. Tekst Joris Heynen ( download pdf gans artikel via http://www.klankwijzer.nl/media/archief/klankwijzer_editie_09_2013.pdf  pagina 70)

 

Fetish in Cd Classico - recensioni e interviste dal mondo del disco Italië

Il postmodernismo ha rappresentato e rappresenta tuttora un movimento musicale che mira a “recuperare”, in un certo senso, le tematiche e le prospettive del linguaggio tonale, sebbene rivisitato e adattato al tempo presente.

Tra coloro che aderiscono, ma non in modo totalizzante a questa visione dell’arte musicale c’è il compositore belga Frank Nuyts, autore di svariate opere, tra cui cinque sinfonie, quattro opere liriche e innumerevoli pagine dedicate alla musica pianistica e a quella cameristica. Ora, la neonata etichetta discografica belga Vanderkrieken Classics ha dedicato il suo primissimo disco a due composizioni di Nuyts, la quinta sinfonia, che porta il titolo di “Fetish”, e il concerto per pianoforte, intitolato “Innocence in admiration”, quest’ultimo eseguito da Erwin Deleux, e che vede anche la partecipazione del soprano Elise Caluwaerts (impegnata nella sinfonia) e del direttore Raf De Keninck, alla testa della Vlaams Sinfonietta, orchestra da camera specializzata in musica contemporanea. Nuyts ha studiato al conservatorio di Gand, diplomandosi in percussioni, strumenti che hanno una preminenza marcata nel corso della sinfonia (il titolo “Fetish”, come spiega lo stesso compositore, rimanda proprio al mondo promiscuo del “fetish”, al suo modo di intendere la sessualità, basata sul bondage e, in senso traslato, a come l’uomo contemporaneo si compiaccia di sentirsi spiritualmente e fisicamente legato, imprigionato). Suddivisa in cinque parti, questa sinfonia accumula una massa sonora che il compositore, plasma, di volta in volta, con blocchi orchestrali attraverso i quali si denota un’omogeneizzazione timbrica. Ma assai più coinvolgente e interessante è il concerto per pianoforte, in un solo tempo, opera più riuscita per via di un maggiore equilibrio formale e per le scelte timbriche scelte da Nuyts, pagina raffinata e assai ben eseguita dagli interpreti, così come, sia ben chiaro, lo è anche la pagina sinfonica. Semmai, una nota di grande merito va alla grande qualità tecnica della registrazione, seguita e curata da quel “mago” che è Paul van der Krieken, patron di un famoso studio di registrazione, capace di restituire in questo disco una naturalezza del suono come raramente si può ascoltare. 

Andrea Bedetti

Duisternis, of het verlies van licht - Ludo Geloen 

Zeer moedig van het Emanon-ensemble olv Raf De keninck  om drie hedendaagse composities te brengen. De platenwinkels puilen uit van opnames van oude muziek en romantische melodieën. Opnames van recent Vlaams werk moet gepromoot worden. 

De muziek van Gorecki heeft me niet meer losgelaten sinds de eerste beluistering van zijn 3° Symfonie. In deze instrumentale dodenmis laat hij klokken en klokakkoorden de hoofdrol spelen. Het zijn verkondigers van een stil gemis, van een teloorgang. Met weinig materiaal vlecht Henryk een mooi muzikaal web rond onze oren. Zijn brede instrumentatie (blaaskwintet, trompet, trombone, strijkkwintet, buisklokken en piano) klinkt summier en doorzichtig. Hij brengt meditatie maar ook pregnante muziek die ons aan de stoel vast kluistert. Bijna gaan we mee dansen op de vlugge, hilarische Polka uit het kortere derde deel. Is verdriet weg te lachen? Moeten we bij de pakken blijven zitten? Gorecki reikt ons hier geen zonneklaar antwoord. Hij reikt ons alleen de cirkelbeweging van het leven aan. Het werk eindigt zoals het begon en omkranst met de twee trage buitendelen, twee vluggere binnendelen. 

Laporte weent om het gemis van vier kompanen, broeders componisten. In zijn 'Litanie con epitaffio' voor fluit, basklarinet, viool, altviool, cello, percussie en piano, herdenkt hij Karel Goeyvaerts, Raymond Baervoets, Louis De Meester en Norbert Rosseau. Als in een paternoster worden kleine deeltjes aan elkaar gerijgd. Segmenten verschillen door hun vaste ritmiek afgewisseld met vrij improvisatorische delen, door een dialoog tussen homofonie en polyfonie. De piano lijkt een bindende factor te zijn. 

Stéphane Vande Ginste is de benjamin van het componerende trio. Met zijn 'Darkness' pakt hij uit met een imponerend werk voor uitgebreid kamerensemble en twee vertellers. Leidraad zijn teksten van Byron, Shelley en Chaplin. De muziek verhaalt en evoceert de tekst en wordt een klankbord van de ingesloten emoties. Via een gedicht van Byron, geïnspireerd op de uitbarsting van de vulkaan Tambora in Indonesië; een gruweltekst van Shelley (de creator van Frankenstein) en een positieve noot in de teksten van Chaplin, tracht de componist kwaad en goed tegenover elkaar te plaatsen. In het begin brengen de muziek en de vertellers wat vervreemding: 'wat is het leven, wat is goed en kwaad, wat is licht en duisternis, welk spel speelt de dood?' De tekst van Chaplin roept op tot eenhied, kracht en verzet tegen het trukenspel van dit droeve tranendal. Een eenduidig antwoord geeft de muziek niet, al wordt de tekst hoopvoller. 

Deze cd brengt ons drie manieren om met verlies en verdriet om te gaan. Cynisch, hoe humor een verschil kan maken, met kracht en sterkte herdenken of vechtend tegen dat loodzware juk van de nefaste zaken uit onze hedendaagse tijd. Hoe muziek een caleidoscoop van abstractie, emotionaliteit en veerkracht kan zijn, een microscoop die analyseert, systematiseert en verwerkt. Hoe een cd drie verschillende personages, belevingen tot één geheel kan samen smeden. Hoe duisternis, via zwarte en paarse tinten, toch wit kan klinken. 

recensie in Ambrozijn - Kunsttijdschrift - april 2008 door Ludo Geloen 

 

 

Vanuit de website van Ensemble Emanon 2008 

In het jaar 2007 mocht Emanon op haar concerten 30152 concertgangers begroeten!! Een perfecte mix van concertprogramma's en voorstellingen maakt dat we dit gigantisch aantal bezoekers konden bereiken. Goed voor het ensemble, goed voor de hedendaagse muziek, goed voor de Vlaamse muziek!!!!! 

 

 

CD-besprekingen Gazet Van Antwerpen - 1-2 maart 2008- FH 

**** De reeks In Flanders' Fields van Phaedra pakt op het 53ste deeltje uit met een verrassing, zowel qua repertoirekeuze als qua uitvoering. Origineel is de confrontatie van het soms speelse Kleines Requiem für eine polka van Gorecki met zwaardere Vlaamse kamermuziek van André Laporte en diens leerling Stéphane Vande Ginste. Dodenmuziek vormt de leidraad, maar ze is wel verschillend in stijl. Dat vormt geen probleem voor het jonge Emanon ensemble onder leiding van Raf De Keninck. Emanon kan net zo goed overweg met de toegankelijke Pool, wereldvermaard sinds de hit van zijn derde symfonie, als met de jonge Vande Ginste die het tot huiscomponist heeft bevorderd. 

 

 

CD-besprekingen Leeuwarder Courant - maart 2008- Rudolf Nammensma 

Het is verdraaid lastig kiezen tussen deze drie werkjes. Neem Kleines Requiem für eine Polka van Henryk Gorecki, met zijn uitgekiende druppelende start. Of Darkness van Stephane Vande Ginste waarin Mary Shelley’s gelijknamige sombere gedicht Charles Chaplins monoloog uit The great dictator ontmoet. Het intrigerende mengsel van verstilde klanken en spannende stemmen dat dit oplevert is reuze bijzonder en de boodschap – de vernietigende werking van de mens op de natuur – helemaal van deze tijd. En dan is er nog de grillige Litanie con epitaffio waarin André Laporte vier componisten herdenkt. Kortom dit zijn drie hedendaagse parels bij elkaar en door onze zuiderburen extra goed opgepoetst door het vakmanschap van het verbluffende instrumentaal kleurrijk uitgedoste Emanon Ensemble onder leiding van Raf De Keninck. 

 

 

CD-besprekingen Kwadratuur- Steven De Wael 

Het Vlaamse kamermuziekensemble Emanon brengt met deze 'Darkness' haar tweede cd uit en zoals het een ensemble betaamt dat zich op muzikaal theater en avant-garde richt zijn de werken op deze plaat dan ook een kleurrijke selectie uit het laat twintigste-eeuwse en eenentwintigste-eeuwse repertoire... 

Goreckis muziek vormt het muzikale hart van de cd en zet een passende ingetogen toon neer. Een opgewonden, opvallend sterke vibrato bij de strijkers in het eerste deel komt eerst erg teder over ... De finale van het 'Kleines Requiem' is dan weer één grote sfeerschepping, met donkere akkoorden in de lage blazers onderbroken door geïsoleerde slagen op buisklokken. Iets onderkoelds schemert ook hier in de uitvoering door maar de wat steriele lezing van de individuele melodielijnen laat de luisteraar toe zich te concentreren op het overkoepelende geheel aan akkoorden en klankvelden. De schitterende akoestiek van de concertzaal van het conservatorium in Luik zorgt voor een gezonde galm en houdt elke vibratie prachtig en lang vast. Zo kan Goreckis muziek aan het eind alle tijd nemen om volledig uit te sterven. 

Laportes muziek kijkt stilistisch nog het meest terug naar de gefragmenteerde, wat meer cerebrale stijl van de jaren zestig en zeventig. Nerveuze, virtuoze melodieflarden en Laportes voorkeur voor hoge, heldere klanken doen dit werk verbazend lumineus klinken. De slotpassage bezit een erg aanstekelijke ritmiek en wordt met accuraat slagwerk en een strakke pianopartij erg opzwepend gebracht. Het stuk 'Darkness' van Stéphane Vande Ginste tot slot is een synthese van poëzie en muziek waarbij eerder de tekst dan de muziek centraal staat. Lord Byrons machtige gedicht 'Darkness', een apocalyptisch visioen over dood en vernietiging vormt de basis van deze compositie, aangevuld met citaten uit Charlie Chaplins 'The Great Dictator'. Het ensemble ondersteunt de lezing van dit lange gedicht, beeldt uit of becommentarieert wat de tekst beschrijft ...vertellers Greet Samyn en Koen Monserez houden hun lezing boeiend en meeslepend... 

Deze cd biedt een boeiende kijk op het betere avant-garde repertoire. Met een verzorgde uitvoering ....en een keuze uit (gelukkig!) het betere Vlaamse repertoire blijft dit een van de mooiere cd's die de laatste jaren in de 'In Flander's Fields'-reeks uitgegeven werden. 

 

 

La Révélation André Laporte lundi 25 février 2008 par Gilles Quentel (Classiqueinfo) 

Le label Phaedra nous propose le 53ème volume de sa série thématique In Flanders Field, consacrée aux compositeurs belges du XXème siècle, avec cette fois un invité de marque en la personne du Polonais Henryk Górecki. Mais ce volume est surtout l’occasion de découvrir une œuvre magnifique du trop peu connu André Laporte. 

Ce « Requiem pour une Polonaise » n’est probablement pas ce que Górecki a écrit de plus convaincant: il souffre en effet, et cela lui a souvent été reproché, d’un certain manque de cohérence stylistique dans ces sauts abrupts de la méditation nostalgique à la danse populaire (car il y a bien une polka dans le troisième mouvement) en passant par une frénésie à mi-chemin entre Nyman et Stravinsky. Si ces ruptures, caractéristiques de son style, fonctionnent à merveille dans les quatuors, il est difficile de ne pas y voir ici quelque chose d’artificiel. Ces problèmes sont heureusement compensés par une excellente interprétation, dynamique et cinglante, de l’ensemble Emanon sous la baguette de Raf De Keninck, particulièrement émouvant dans les deux mouvements lents. 

Une interprétation tout aussi incisive pour l’étincelante Litanie con epitaffio (1994), qui est la grande révélation de ce disque : ici encore nous sommes bien loin du titre concept car il est difficile d’imaginer une œuvre aux sonorités plus claires. Le compositeur belge nous ouvre les portes d’un monde sonore onirique et infiniment séduisant, entre une flûte volage et un piano aux sonorités limpides qui se mêlent magnifiquement à celles d’un vibraphone quasi-irréel. Les basses (violoncelle et clarinette basse) sont d’une discrétion feutrée à peine perceptible. L’œuvre, résolument originale, peut être rapprochée de l’esthétique d’un Takemitsu par ses harmonies contemplatives et son usage des notes en bouquets, ainsi que de celle d’un Donatoni pour son orchestration ciselée. Pour autant, elle est rythmiquement ferme, parfois presque chorégraphique, avec une incursion dans le style répétitif particulièrement habile. C’est la pépite de ce disque…. 

 

 

Bart Stouten (Klara- De Tuin van Eeden) 

Het gebruik van het gedicht Darkness door het ensemble Emanon is vanuit muzikaal standpunt zeer raak: de beeldrijke taal kun je mooi enten op een modern klankeffect. Bij het beluisteren van de donkere muziek met haar bezwerende kleuren denk je onwillekeurig aan de minder florissante doemscenario’s die ons via het journaal bestoken: van instortende Twin-Towers tot metroaanslagen in Madrid; van tsunami’s in het Verre Oosten tot overstromingen in New Orleans. Voor de muzikale poëzie wordt een bezetting ingezet met oa multiphonics, boventonen, geruis, snarenwerk, piano, trompet, trombone, strijkkwintet en blaaskwintet. En ja, moge dit Darness-project van Emanon andermaal aantonen hoe verrijkend muziek en woord op elkaar kunnen inspelen waar die twee hemisferen doorgaans andere zalen opzoeken. 

 

 

Recensie over de nieuwe DARKNESS cd verschenen op de website van KLARA 

Klara's oordeel **** Deze cd, zo lezen we in het boekje, heeft als thema: het herdenken van overledenen in en door muziek. Zo staat André Laporte in 'Litanie con epitaffio' stil bij de herinnering aan vier overleden vrienden-componisten. Stéphane Vande Ginste verwijst in 'Darkness' dan weer naar het gelijknamige gedicht van Lord Byron. En zoals zo vaak grijpt Henryk Gorecki ook in zijn 'Kleines Requiem für eine Polka' naar erg verschillende stijlen terug: Palestrina en liturgische orgelmuziek bijvoorbeeld, maar ook Beethoven en Poolse volkswijsjes. Onder leiding van Raf De Keninck zorgt het opmerkelijke Emanon Ensemble hier voor erg gave, spannende en gedreven uitvoeringen. De sfeervolle opname (niet zo vanzelfsprekend voor deze ongewone bezettingen van blazers, strijkers, percussie en piano, en in het geval van Vande Ginste ook nog twee vertellers) maakt deze voortreffelijke Vlaamse uitgave helemaal af. Je kan deze recensie nalezen op www.klara.be onder de rubriek cd’s. 

 

 

Stéphane Vande Ginste over zijn ervaringen met Darkness 

"De opname van mijn compositie "Darkness" is voor mij tot nu toe het hoogtepunt in mijn vruchtbare samenwerking met het ensemble Emanon. Met enige fierheid mag ik al meerdere jaren muziek componeren voor deze groep van uitmuntende musici. "Darkness" was de eerste grote productie, de CD-opname in Luik was een evenement van zeer hoge artistieke waarde en het is een waar genoegen om als componist je werk op zo'n manier te horen uitvoeren. Zonder enige bescheidenheid mag ik gerust zeggen: dit is in Vlaanderen echt een unicum. Een parel." Stéphane Vande Ginste, febr. 2008 

 

 

André Laporte over zijn ervaringen met Emanon 

Nog maar onlangs trad het Ensemble EMANON bij het label Phaedra met een nieuwe CD voor het voetlicht. Naast werk van de Pool Gorecki en van de getalenteerde Vlaming Stéphane Van de Ginste werd eveneens een werk van mijn hand opgenomen nl. "Litanie con epitaffio" (Litanieën met grafschrift) dat ik in 1994 componeerde en opdroeg aan de nagedachtenis van vier overleden vrienden-componisten uit de in 1963 opgerichte werkgroep Spectra. De door Emanon opgenomen nieuwe versie van dit werk getuigt van de hoge speeltechnische kwaliteiten en de muzikale gedrevenheid van het ensemble. Daar ik bij de repetities in de Luikse conservatoriumzaal zelf aanwezig was, werden mijn intenties en raadgevingen bij de uitvoering van het werk door dirigent Raf De Keninck zorgvuldig en met groot inlevingsvermogen op zijn ensemble overgedragen, wat beslist bijdroeg tot de uitstekende kwaliteit van de opname. Ook bij de recente creatie van mijn in opdracht van Emanon gecomponeerd werkje "Greenpiece" voor piano en houtblaaskwintet kwamen de aangehaalde kwaliteiten van het ensemble schitterend tot hun recht. Voor een componist is het beslist een bijzonder voorrecht als zijn werk in dergelijke optimale omstandigheden aan het publiek wordt gepresenteerd. 

André Laporte, componist erelid Koninklijke Vlaamse Academie voor Wetenschappen en Kunsten erelid International Society for Contemporary Music (ISCM) 

 

19 januari 08: Emanon brengt DARKNESS in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel. 

Omstreeks 18u30 zal Emanon zijn nieuwe cd voorstellen in de Terarkenzaal 2&3 van het PSK te Brussel. De cd Darkness verschijnt in de reeks "In Flanders' Fields" en dient als basis voor een samenwerking met Bart Stouten tijdens "Klara in het Paleis". Tijdens het programma "Duisternis over het barre land" brengt Bart Stouten gedichten en Emanon brengt werk uit zijn nieuwe cd. Bart Stouten schrijft over deze bijzondere samenwerking het volgende: Het gebruik van het gedicht Darkness door het ensemble Emanon is vanuit muzikaal standpunt zeer raak: de beeldrijke taal kun je mooi enten op een modern klankeffect. Bij het beluisteren van de donkere muziek met haar bezwerende kleuren denk je onwillekeurig aan de minder florissante doemscenario's die ons via het journaal bestoken: van instortende Twin-Towers tot metroaanslagen in Madrid; van tsunami's in het Verre Oosten tot overstromingen in New Orleans. Voor de muzikale poëzie wordt een bezetting ingezet met oa multiphonics, boventonen, geruis, snarenwerk, piano, trompet, trombone, strijkkwintet en blaaskwintet. En ja, moge dit Darness-project van Emanon andermaal aantonen hoe verrijkend muziek en woord op elkaar kunnen inspelen tijdens een evenement als Klara in het Paleis, waar die twee hemisferen doorgaans andere zalen opzoeken. 

Emanon onder leiding van Raf De Keninck brengt muziek van H. Górecki (Kleines Requiem für eine polka) en Vlaamse muziek van S. Vande Ginste ( Darkness). 

 

 

 


Bart Stouten schreef over Darkness volgende lovende woorden: 

Het gebruik van het gedicht Darkness door het ensemble Emanon is vanuit muzikaal standpunt zeer raak: de beeldrijke taal kun je mooi enten op een modern klankeffect. Bij het beluisteren van de donkere muziek met haar bezwerende kleuren denk je onwillekeurig aan de minder florissante doemscenario’s die ons via het journaal bestoken: van instortende Twin-Towers tot metroaanslagen in Madrid; van tsunami’s in het Verre Oosten tot overstromingen in New Orleans. Voor de muzikale poëzie wordt een bezetting ingezet met oq multiphonics, boventonen, geruis, snarenwerk, piano, trompet, trombone, strijkkwintet en blaaskwintet. En ja, moge dit Darkness-project van Emanon andermaal aantonen hoe verrijkend muziek en woord op elkaar kunnen inspelen tijdens een evenement als Klara in het Paleis, waar die twee hemisferen doorgaans andere zalen opzoeken. (Muziek en woord, januari 2008) 

 

Een grafschrift is iets bijzonder. Op een kernachtige manier wordt een bepaald aspect, een verdienste, of een karaktertrek van een overleden persoon in herinnering gebracht en vereeuwigd. Hoewel grafschriften heel kort zijn, verwijzen ze naar een groter verhaal. In Litanie con epitaffio (Litanieën met grafschrift) staat André Laporte stil bij de herinnering aan vier overleden vrienden-componisten:. Karel Goeyvaerts, Raymond Baervoets, Louis De Meester en Norbert Rosseau. De titel – Litanie con epitaffio – verwijst naar het late werk van Karel Goeyvaerts. 

Ook Stéphane Vande Ginste verwijst in zijn compositie Darkness naar vroegere auteurs, zij het uit een verder verleden. Het gedicht Darkness, waar deze compositie haar titel aan ontleent, werd geschreven door de Engelse romanticus Lord Byron (1788-1824) tijdens een verblijf in Genève in juli 1816. Ook Mary Shelly (1797-1851) was op dat moment in Genève, en samen met Lord Byron en enkele anderen vertelden ze spook- en gruwelverhalen aan elkaar. Het is in deze context dat Mary Shelly haar beroemde Frankenstein creëerde. De directe aanleiding voor het schrijven van het gedicht Darkness was de uitbarsting van de vulkaan Tambora in Indonesië. Deze eruptie was een ware natuurramp, waarbij stof, as en giftige stoffen in enkele maanden tijd over de hele planeet verspreid werden en zelfs het klimaat beïnvloed werd. Ook in Europa waren de gevolgen zichtbaar. De zonsondergang duurde langer en werd gepaard met vreemde kleureffecten. De beroemde landschappen van William Turner getuigen vandaag van deze natuurverschijnselen. Het gedicht van Byron beschrijft op een imaginaire en plastische manier het einde van de wereld, met oog voor de gruwelijkste details. De zon, de sterren, de maan, de mensheid, vrijheid, solidariteit; alles gaat ten onder. De wereld wordt uitgehold, leeg. The World is void. In tijden van kyoto-normen, inconvenient truths, en de opwarming van de aarde, lijkt dit gedicht opnieuw bijzonder actueel. 

Klaas Coulembier over Darkness

Dat dit concertprogramma als terugkerend thema het herdenken van overledenen door muziek heeft, blijkt eens te meer uit de titel van het derde werk; Kleines Requiem für eine Polka. Górecki vindt inspiratie in de polyfone composities van Palestrina, liturgische orgelmuziek, maar evenzeer in de muziek van Ludwig van Beethoven en zelfs de authentieke boerenmuziek uit zijn thuisland Polen. De Polka uit de titel verwijst echter niet zozeer naar de bekende dans met Poolse roots, maar betekent eigenlijk Poolse vrouw. Toch is de polka ook als dans vertegenwoordigd, meer bepaald in het derde van de vier doorlopende delen. Door het uitbundige karakter en de vele herhalingen van korte motiefjes, krijgt deze polka zelfs iets geforceerds, alsof het niet thuishoort in een compositie die voor de rest vrij ernstig van karakter is. In de andere drie delen is de doodsklok altijd wel ergens aanwezig. Het eerste deel opent met een intiem duet tussen klokken en piano, waarbij de zachte dissonanten voor een melancholische sfeer zorgen. Hoewel het tweede deel plots in een snel tempo verloopt en zelfs vrij agressief klinkt, beperkt de piano zich tot het spelen van klok-achtige akkoorden. De rest van het ensemble bundelt de krachten in een opzwepende ritmiek met vele herhalingspatronen. Deze schriftuur doet zelfs denken aan repetitieve muziek zoals Karel Goeyvaerts schreef, en die een inspiratie vormde voor het werk van André Laporte. Ook in het laatste deel spelen de klokken een belangrijke rol, en niet toevallig zijn de laatste tonen van die klokken dezelfde als de eerste tonen van de compositie. 

Petra Vermote, componiste 

"Hun overmoeibaar engagement voor hedendaagse Vlaamse muziek en het bijzonder hoge niveau van de individuele musici is iets dat Vlanderen dient te koesteren. Samenwerking met Emanon garandeert een prima organisatie van een project, een zeer vlotte communicatie en een groot inzicht hoe andere kunstdisciplines werken." 

 

Wouter Hillaert, journalist - De Morgen

"Acteur Karel Deruwe belichaamt die naïviteit meesterlijk, met groot naturel en veel mededogen. Hij gaat zo een onmogelijk duet aan met de hoge zang van Inge Van de kerkhove en de zacht zinderende soundscape van het klassieke ensemble Emanon. De echo van de maan hoort net zo goed thuis in het Kaaitheater als het hier op zijn plaats staat in een Oostendse loods."

Jeanette Vergouwen, journaliste - BN De Stem - Nederland

"Dans en muziek versmelten, de bewegingen zijn een vertaling van de muziek, melodische zinnen, korte ritmische cellen en motieven die het moeten hebben van kleur en sfeer. Heel subtiel soms met een wegstervende cello en een boeiende basklarinet die de nostalgie aanboort. Na 35 minuten heb je een grenzeloze bewondering voor het uithoudigsvermogen en de conditie van de dansers en de genuanceerde vertolking van de musici."Fred Brouwers

Sfeer is het sleutelwoord. Petra Vermote gaat binnen een stevige structuur woordeloos met Garcia Lorca mee. Peter Thys brengt een Icarus-evocatie waarin, binnen een strak samengehouden geheel, de hobo gek van overmoed door het zwerk fladdert tot de dood er hoorbaar op volgt. Heerlijk debuut.

Maarten Beirens in "De Standaard" over de Mystery CD van Emanon

Emanon levert een sterk visitekaartje af. Zowel het zeer goede technische niveau als het engagement om Vlaamse nieuwe muziek te promoten verdient alle lof. Een debuut-cd met vier creaties van eigen bodem vullen is niet alleen een knap statement, de formule staat ook garant voor een heel divers eindresultaat. Het sluitstuk van de cd is de grote revelatie: Amanecía van Petra Vermote is op alle vlakken raak, met een broeierige sfeerschep-ping, een verfijnde uitwerking van het materiaal en een met heerlijke flair opgebouwde textuur en spanning.Bart Stouten schreef over Darkness volgende lovende woorden:

Het gebruik van het gedicht Darkness door het ensemble Emanon is vanuit muzikaal standpunt zeer raak: de beeldrijke taal kun je mooi enten op een modern klankeffect. Bij het beluisteren van de donkere muziek met haar bezwerende kleuren denk je onwillekeurig aan de minder florissante doemscenario’s die ons via het journaal bestoken: van instortende Twin-Towers tot metroaanslagen in Madrid; van tsunami’s in het Verre Oosten tot overstromingen in New Orleans. Voor de muzikale poëzie wordt een bezetting ingezet met oq multiphonics, boventonen, geruis, snarenwerk, piano, trompet, trombone, strijkkwintet en blaaskwintet. En ja, moge dit Darkness-project van Emanon andermaal aantonen hoe verrijkend muziek en woord op elkaar kunnen inspelen tijdens een evenement als Klara in het Paleis, waar die twee hemisferen doorgaans andere zalen opzoeken. (Muziek en woord, januari 2008)

André Laporte over cd opname Darkness (2007)

...Daar ik bij de repetities in de Luikse conservatoriumzaal zelf aanwezig was, werden mijn intenties en raadgevingen bij de uitvoering van het werk door dirigent Raf De Keninck zorgvuldig en met groot inlevingsvermogen op zijn ensemble overgedragen, wat beslist bijdroeg tot de uitstekende kwaliteit van de opname. 

Frits Celis E-mailbericht(2006) 

Onlangs ontving ik de koncertagenda …die ziet er ongelooflijk indrukwekkend uit! Mijn hartelijke gelukwensen voor dergelijke verbazende en haast eindeloze reeks artistieke aktiviteiten van veelzijdige aard! 

André Laporte, componist (2005)
De uitvoering van dit veeleisende werk stond op een hoog peil dankzij de uitstekende uitvoerders onder de bezielende en vakkundige leiding van Raf De Keninck

Dimitris Andrikopoulos, componist

With this letter I would like to describe my experiences working with Ensemble Emanon. I must say that it has been a wonderful experience working with them for the project ADDA. Artistically it is an ensemble of a high international level and the professionalism of the musicians as well their commitment for the best realization of the project has been remarkable. The same I must say about all the administrative organization of the ensemble. A very high punctuality and a great organizational foreseen that led to the best realization of a logistically complex project as ADDA was. I think that Emanon has a great future; a well earned one, one that reflects to the hard work and commitment of the administration, the musicians as well their artistic director, Raf de Keninck.

George De Decker (2008)

"Het publiek heeft altijd gelijk" is hier meer dan op zijn plaats. De vele enthousiaste reacties die ik hoorde en ontving spreken voor zich. 

Greet Samyn, medewerkster "Klara" (2010)

Een ensemble dat zich inzet om de Vlaamse hedendaagse kunstenaars te promoten en deze op zulke schitterende wijze vertolkt, verdient de grootste steun.